Τό θέμα τῆς Νεοελληνικῆς γλώσσας στίς Πανελλαδικές Ἐξετάσεις ἐφέτος ξεπέρασε κάθε ὅριο …εὐκολίας. Δέν ξέρω ἄν ἦταν μια λαϊκίστικη ἐπιλογή βατῶν θεμάτων προκειμένου “νά γράψουν τά παιδιά” ἤ μιά ὑποχρεωτική προσαρμογή τῶν ἐξεταστῶν στό (ὁλοένα βυθιζόμενο) ἐπίπεδο τοῦ γραπτοῦ λόγου τῶν ἐξεταζομένων. Σε κάθε περίπτωση εἶναι ἀσύλληπτο νά ζητᾶς ἀπό 18χρονους νέους να ἐκφραστοῦν πάνω στό ζήτημα τῆς …ἀληθινῆς φιλίας καί νά βροῦν συνώνυμα λέξεων ὅπως “εὐχαρίστηση” καί “φθείρεται”! Αὐτά ἴσως θά ἅρμοζαν σέ ἡλικιακό ἐπίπεδο ἄντε τοῦ Γυμνασίου, τοὐλάχιστον ἐκείνου τοῦ Γυμνασίου πού οἱ λίγο παλαιότεροι ἀκόμη θυμόμαστε.

Τό γεγονός αὐτό μᾶς δίνει τήν ἀφορμή νά σχολιάσουμε ἀκροθιγῶς τήν ἀπελπιστική κατάσταση στήν Ἐκπαίδευση τῆς χώρας μας, και μάλιστα σέ σχέση μέ τήν Διακήρυξη τῆς Ἀνεξάρτητης Δημοκρατικῆς Πατριωτικῆς Κίνησης Ἐκπαιδευτικῶν πού μερικῶς δημοσιεύσαμε (καί ὑπογράψαμε). Ὅλα τά κόμματα τῆς Βουλῆς καί ὅλοι – μά ὅλοι! – οἱ ὑπουργοί Παιδείας τῆς τελευταίας τοὐλάχιστον 20ετίας φέρουν βαρειά εὐθύνη γιά τό χάλι τῆς Παιδείας μας, εἴτε λόγῳ ἐγκληματικῆς ἀμέλειας εἴτε λόγῳ ἐνεργοῦς συμβολῆς στήν ἀποδόμησή της.

Ἡ συντονισμένη αὐτἠ ὑπονόμευση, φαινόμενο διεθνές και γενικευμένο, δυστυχῶς δέν βρίσκει καμμία ἀντίσταση ἐκεῖ ὅπου θά ἔπρεπε κανονικά νά τήν συναντᾶ: σέ γονεῖς καί ἐκπαιδευτικούς. Εἰδικά οἱ τελευταῖοι εἶναι / εἴμαστε ἀδικαιολόγητοι: πῶς ἀφήσαμε να ἁλωθεῖ τό σχολεῖο μας ἀπό τίς μεταρρυθμίσεις – ἀπορρυθμίσεις πού κουβάλησαν τά διάφορα κνώδαλα στή δουλειά μας; Ἡ ἵδρυση τῆς Κίνησης εἶναι μιά εὐκαιρία νά θέσουμε τό δάχτυλο ἐπί τόν τῦπο τῶν ἥλων: νά δοῦμε ὡς κύριο ἐχθρό τῆς Ἐκπαίδευσης καί τῆς χώρας τό μαζικό σχολεῖο τῆς ἀμάθειας πού διαλύει μεθοδικά τίς νέες γενιές. Δέν χρειάζεται νά εἶσαι ὁ Κρίστοφερ Λάς ἤ ὁ Ζάν Κλώντ Μισεά γιά νά ἀντιληφθεῖς τί γίνεται, ἔχουμε τό ἔργο τους βοηθό μας καί τίς ἀποδείξεις στίς τάξεις μας.

Καιρός τοῦ πράττειν.

 

Κ.Κ. – Κομοτηνή

 

Advertisements