Στίς 11 Ἰουλίου 2016, ὁ Θόδωρος Σκυλακάκης τῆς ¨Δράσης¨ δημοσίευσε ἄρθρο μέ τίτλο “Τό κράτος πού ἐπιδοτοῦσε τήν ἀγραμματοσύνη”, μέ ἀφορμή τίς ἐκτιμήσεις πού δημοσιεύθηκαν σχετικά μέ τίς μαθητικές βαθμολογίες γιά τήν εἰσαγωγή στά ΑΕΙ καί ΤΕΙ. Παρότι ἐλάχιστα μᾶς συνδέουν μέ τήν ἰδεολογική του ἀφετηρία, δέν μποροῦμε παρά νά σημειώσουμε τήν ἀξία καί τήν ἀλήθεια τῶν διαπιστώσεών του. Διαβάζουμε:

“…Πρόκειται για φαινόμενο μαζικό αφού από την μελέτη των βάσεων (και αφού εξαιρέσουμε τις ειδικές περιπτώσεις πολυτέκνων κ.λπ.), προκύπτει ότι υπάρχουν 116 σχολές με φοιτητές φέτος κάτω από τη βάση, εκ των οποίων σε 15 περιπτώσεις όλοι! οι εισαχθέντες έχουν κάτω από 10000 μόρια. Ενώ σε 65 (5504 εισαχθέντες) ο πρώτος σε κάθε σχολή έχει από 12 και κάτω! και σε άλλες 13 ο πρώτος σε κάθε σχολή έχει από 13 και κάτω (2658 εισαχθέντες).

Τι είδους ανώτερες και ανώτατες σχολές είναι αυτές και τι πτυχία θα βγάλουν; Τι να κάνει ένας καθηγητής με την πλειοψηφία των φοιτητών του να είναι κάτω από τη βάση και τον καλύτερό του να έχει δέκα ή δώδεκα μέσο όρο; Έχει δύο επιλογές; Ή να εφαρμόσει στοιχειώδη πανεπιστημιακά κριτήρια και να βγάλει ένα 10% το πολύ ως αποφοίτους (οπότε θα κλείσει η σχολή και θα χάσει τη δουλειά του), ή να τους δώσει μαζικά το «δημοκρατικό πέντε» και να αδιαφορήσει. Η μαζική αγραμματοσύνη (διότι εκτός των επιτυχόντων με 2 και 4 και 6 και 8 μέσο όρο υπάρχουν και οι αποτυχόντες και αυτοί που δεν έδωσαν καθόλου εξετάσεις), είναι μια ένδειξη του τι στην πραγματικότητα συμβαίνει σε μεγάλο μέρος της μέσης εκπαίδευσης. Αποδεικνύει αμάχητα ότι οι μικρές τάξεις και η ελαχιστοποίηση των ωραρίων εργασίας των καθηγητών του δημοσίου (που γίνεται υποτίθεται στο όνομα της ποιότητας), δεν προσφέρουν τίποτε ουσιαστικά στο επίπεδο εκπαίδευσης, το οποίο προσδιορίζεται τελικά από την έλλειψη αξιολόγησης και ελέγχου της διδακτικής διαδικασίας και την καταθλιπτική επιρροή των κομματικοποιημένων, των μετρίων ή/και των παντελώς αχρήστων…”

Καί συνεχίζει συνδέοντας (λογικά) τίς μελλοντικές ἀπολαβές αὐτῶν τῶν πτυχιούχων μέ τό μορφωτικό τους ἐπίπεδο καί μέ τήν ἐπαγγελματική τους ἐπάρκεια.

Ὅλα τοῦτα, δρομολογημένα ἀπό 35ετίας, ἀφοροῦν ἕναν ἐθνικό κατήφορο πού ὅσοι τόν ἐπεσήμαναν ἀγνοήθηκαν ὡς γραφικοί. Οἱ ἐγκληματίες τοῦ ὑπουργείου Παιδείας κατεβάζοντας διαρκῶς τό ἐπίπεδο συνέτειναν στό κοινωνικό κλῖμα τῆς ἀποχαύνωσης, τούς ἀρκοῦσε εὐημερία τῶν ἀριθμῶν (καί τῶν βαθμῶν). Κι ὅταν PISA ἐπεσήμανε ὅτι ξύναμε τόν πάτο τοῦ ΟΟΣΑ, ἐμεῖς τήν ἀμφισβητούσαμε καίἀποχωρούσαμε ἀπό τούς διαγωνισμούς της! Σήμερα δέν εἶναι μόνο τό “δημοκρατικό 5 τῶν Πανεπιστημίων, εἶναι καί τό “δημοκρατικό 9,5 τῶν Λυκείων, ὅπου οἱ καθηγητές ἔχουν ἐπίσης τίς δύο προαναφερθεῖσες ἀδιέξοδες ἐπιλογές, μέ ρόλο σέ διαρκή ὑποβάθμιση, σέ μιά διαδικασία ὅλο καί πιό προσχηματική. Μιά ρίζα τοῦ κακοῦ βρίσκεται στήν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση ἀλλά ποιός θά τήν ἐντοπίσει; Εἴδατε κανέναν νά σκοτίζεται, ἀπό τό ἁρμόδιο ὑπουργεῖο λ.χ.;

Κ.Κ. – Κομοτηνή

 

Advertisements